چقدر دلم براي اهنگ طپش قلبي آرام تنگ است...

به حد مرگ خسته ام،
   و این تازه ابتدای زندگی است!...

دقت کردی زندگی مثل قهوه ميمونه هر چقدرم توش شکر بريزی بازم ته مزه اش تلخه !

يه قاشق شکر ريختم مزه مزه کردمش ديدم هنوز تلخ ميزنه ..دو تا قاشق ديگه هم ريختم بازم تلخ بود ... لج کردم گفتم اونقدر شکر ميريزم توت تا شيرين شی ...فنجون پر شکر بود اما بازم وقتی مزه مزه ميکردی تهش  تلخ بود !‌

...درست مثل زندگی می مونه حتی اگه  اتفاقای خوبم پيش بياد حتی اگه خوشبخترين هم باشی اما يه چيزی تلخی اش رو تو زندگيت جا گذاشته باشه بازم ته مزه زندگيت تلخه ...

وقتی کسی رو دوس داری حاضری جون فداش کنی

حاضری دنیا رو بدی فقط یه بار نگاش کنی

به خاطرش داد بزنی به خاطرش دروغ بگی

رو همه چی خط بکشی حتی رو برگ زندگی

وقتی کسی تو قلبته حاضری دنیا بد باشه

فقط اونی که عشقته عاشقی رو بلد باشه

قید تموم دنیا رو به خاطر اون می زنی

خیلی چیزا رو می شکونی تا دل اونو نشکنی

حاضری بگذری از دوستای امروز و قدیم

اما صداشو بشنوی شب از میون دو تا سیم

حاضری قلب تو باشه پیش چشای اون گرو

فقط خدا نکرده اون یه وقت بهت بگه برو

حاضری هر چی دوست نداشت به خاطرش رها کنی

حسابتو؛ حسابی از مردم شهر جدا کنی

حاضری حرف قانونو ساده بذاری زیر پات

به حرف اون گوش کنی و به حرف قلب باوفات

وقتی بشینه به دلت از همه دنیا می گذری

تولد دوبارته اسمشو وقتی می بری

حاضری جونتو بدی یه خار توی دساش نره

حتی یه ذره گرد و خاک تو معبد چشاش نره

حاضری مسخره ت کنن تمام ادمای شهر

اما نبینی اون باهات کرده واسه یه لحظه قهر

حاضری که به خاطر خواستن اون دیوونه شی

رو دست مجنون بزنی با غصه ها همخونه شی

حاضری مردم همشون تو رو با دست نشون بدن

دیوونه های دوره گرد واسه تو دست تکون بدن

حاضری اعتبار تو به خاطرش خراب کنن

کار تو به کسی بدن جات اونو انتخاب کنن

حاضری که بگذری از شهرت و اسم و آبروت

مهم نباشه که کسی نخواد بشینه رو به روت

حاضری بشنوی حتی اگه سرزنشه

به خاطر اون کسی که خیلی برات باارزشه

حاضری هر روز سر اون با ادما دعوا کنی

غرورتو بشکنی و باز خودتو رسوا کنی

حاضری هر چی گل داریم دونه به دونه بشمری

بسوزی از تب نگاش اسمشو وقتی می یاری

حاضری هر کی جز اونو ساده فراموش بکنی

پشت سرت هر چی می گن چیزی نگی گوش بکنی

حاضری هر چی که داری بیان و از تو بگیرن

پرنده های شهرتون دونه به دونه بمیرن

حاضری که بگذری از مقررات و دین و درس

وقتی کسی رو دوس داری معنی نمی ده دیگه ترس

وقتی کسی رو دوس داری صاحب کلی ثروتی

نذار از دستت بره این گنج خیلی قیمتی...

مریم حیدرزاده

یه متنی رو از یه جایی خوندم.فکر میکنم واستون  جالب باشه:

رويا تا واقيعيت

زن با مردي ازدواج كرد كه جسورو شجاع بود

يك سال بعد:

ازاوجدا شد چرا كه همسري مستبد  وخود راي بود.

مرد با زني ازدواج كرد كه ارام وسربه زيربود

يك سال بعد:

از او جدا شد چراكه ضعيف ونا توان بود.

زن با مردي ازدواج كرد كه درامد خوبي داشت

يك سا ل بعد:

از او جدا شد چرا كه فقط كا رمي كرد.

مرد با زني ا زدواج كرد كه هميشه به ظا هر خود مي رسيد

يك سا ل بعد:

ازاوجدا شد چرا كه بيشتر وقتش را جلوي اينه سپري مي كرد

زن با مردي ازدواج كرد كه عاشق منش اجتما عی او بود

يك سا ل بعد:

از او جدا شد چرا كه عياش بود.

مرد با ز ني ازد واج كرد كه بسيا ر ساكت و وابسته بود

يك سا ل بعد:

از او جدا شد چرا كه بسيار كسل كننده بود.

زن با مردي ازدواج كرد كه ستا ره گروه بود

يك سا ل بعد:

از او جدا شد چرا كه درخا نه بي بخار وبي خا صيت بود.

مرد با زني ازدواج كرد كه پر حرف و اجتماعي بود

يك سال بعد:

از او جدا شد چرا كه دائما جر و بحث بيهوده مي كرد .

زن با مردي ازدواج كرد كه ورزشكار خوبي بود

يك سال بعد:

از او جدا شد چرا كه دائم در حال ورزش يا تماشاي

بر نامه هاي ورزشي تلويزيون بود.

مرد با زني ازدواج كرد كه بسيار مرتب ومنظم بود

يك سال بعد:

از او جدا شد چرا كه بسيار وسواسي وكنترل كننده بود.

(مهدی ميرصادقی)

يک دستمال آبی

-که هنوز خيس گريه‌های آن‌روز است-

تنها يادگاری‌ست که برايم گذاشت و ...

راست می‌گفت:

عشق هم دستمالی شده اين روزها!

شبي از پشت يك تنهائي نمناك و باراني، ترا با لهجه گلهاي نيلوفر صدا كردم تمام شب براي باطراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم... پس از يك جستجوي نقره اي در كوچه هاي آبي احساس تورا از بين گل هائي كه در تنهائي ام روئيد ، با حسرت جدا كردم و تو در پاسخ آبي ترين موج تمناي دلم گفتي دلم حيران و سرگردان چشماني است رويائي و من تنها براي ديدن زيبائي آن چشم تورا در دشتي از تنهائي و حسرت رها كردم... همين بود آخرين حرفت 
و من بعد از عبور تلخ و غمگينت حريم چشم هايم را به روي اشكي از جنس غروب ساكت و نارنجي خورشيد وا كردم... نمي دانم چرا رفتي نمي دانم چرا ، شايد خطا كردم و تو بي آن كه فكر غربت چشمان من باشي نمي دانم كجا ، تا كي ، براي چه ، ولي رفتي و بعد از رفتنت باران چه معصومانه ميباريد و بعد از رفتنت يك قلب دريايي ترك برداشت و بعداز رفتنت رسم نوازش در غمي خاكستري گم شد و گنجشكي كه هر روز از كنار پنجره با مهرباني دانه بر مي داشت،تمام بالهايش غرق در اندوه غربت شد... و بعداز رفتن تو آسمان چشم هايم خيس باران بود و بعداز رفتنت انگار كسي حس كرد من بي تو تمام هستي ام از دست خواهد رفت... كسي حس كرد من بي تو، هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد ...وبعد از رفتنت دريا چه بغضي كرد...و من در اوج پاييزي ترين ويراني يك دل...ميان غصه اي از جنس بغض كوچك يك ابر...نمي دانم چرا؟ شايد به رسم و عادت پروانگي مان بازبراي شادي و خوشبختي باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم...

عشق ها می ميرند ... رنگ ها رنگ دگر می گيرند ... و فقط خاطره هاست ... که چه شيرين و چه تلخ .... دست نا خورده بجا می ماند ...
حالم بد می‌شه وقتی فکر می‌کنم روی هيچ چی نمیشه حساب وا کرد...شاید خصلت پاییز اینه که با خودش و این غروبای دلگیرش برای من یه دل گرفته میاره...