هــمیشه ســبــز مــی خـشکد

                                          هــمیشه ســـاده مــی بــــازد

                                                                 هــمیشه لـــشـــکر انــــــدوه

                                                                  به قــلـب ســاده مــی تــازد...

کاغذ سفيد تو دستام رو با قدرت فشردم.

مچاله شدنش رو تماشا کردم.

پشيمون شدم. 

بازش کردم.

خيلی سعی کردم تا صافش کنم.

اما کاغذ سفيد مثل روز اولش نشد !!!

طعم تلخ واقعيت:
بذار يواش شروع کنم. سلام گلم، هم نفسم
آرزوهام راضی شدن، ديگه بهت نميرسم
گفتم چيا گفتی بهم، گفتی که: "آينده داری
دنيا همش عاشقی نيست، خنده داری، گريه داری."
گفتم که گفتی: "من باشم، به لحظه هات نميرسی."
به قول دل، شايد دلت گرو باشه پيش کسی!
خلاصه گفتم که چشات، قصد رسيدن نداره
رؤياها کاله و دسات، خياله چيدن نداره
گفتم که گفتی زندگيت غصّه داره، سفر داره
هم واسه من، هم واسه تو، با هم بودن خطر داره
گفتم تو گفتی: "رؤياها، مال شبای شاعراس
شهامتو کسی داره، که شاعر مسافراس
مسافرا اون آدمان، که با حقيقت ميمونن
تلخياشو خوب ميچشن، غصّه هاشو خوب ميدونن."
گفتم فقط ميخوای واست، يه حس محترم باشم
عاشقيمو قايم کنم، تو طالع تو کم باشم!!
گفتم تو گفتی: "ميتونيم، يادی کنيم از هم ديگه
اما کسی به اون يکی، ليلی و مجنون نميگه."
گفتم تو گفتی: "سهممون، از زندگی جدا جداس
حرف تو رو چشم منه، اما اينام دست خداس!"
هرچی که تو گفته بودی، گفتم به دل بی کم و بيش
حال خودم؟ نه راه پس مونده برام، نه راه پيش
اين حرفای خودت بوده، از من ديوونه تر ديدی؟!
اصلاً نگفتم اينا رو، خودت ديدی يا شنيدی
دلم که حرفاتو شنيد، اوّل که باورش نشد
ولی نه، بهتره بگم، نفهميدش، سرش نشد
يه جوری مات و غم زده، فقط به دورا خيره شد
رنگ از رخش... نه، نپريد، شکست و مرد و تيره شد..
بلور رؤياهام ولی، چکيد مثه خواب تگرگ
آرزوهام از هم پاشيد، رسيد ته کوچه مرگ..
راستش ازم چيزی نموند، به جز همين جسم ظريف
خوب ميدونی چی ميکشه، غريب تو خونه حريف
زيبا بايد تنهائی من، اين نا مه رو سيا کنم
رسم گذشته ها ميگه، بايد به تو نگاه کنم
حرفاتو گفتم به خودت، ببينی راستی تو زدی؟!
اصلاً توی ذات تو هست؟! يه همچی چيزی بلدی؟!
اگر تو بيداری بودی، بشين، ميادش خبرم
اگر نگفتی بنويس، من ميخوام از خواب بپرم
دوست دارم چه توی خواب، چه توی مرگ و بيداری..
فدای يه تار موهات، که تو منو دوست نداری!
مواظب آدما باش، زندگی گرگه زيبا جون
خدای رؤيای منم، هنوز بزرگه زيبا جون...

   مريم حيدر زاده

هی فلانی ! زندگی شايد همين باشد...يک فريب ساده و کوچک ٬

آن هم از دست عزيزی که تو دنيا را جز برای او

و جز با او نمی خواهی.....

من گمان ميکنم زندگی بايد همين باشد.....

......

زندگی شايد همين باشد؟

يک فريب ساده و کوچک

آن هم از دست عزيزی که برايت هيچ کس چون او گرامی نيست

بی گمان بايد همين باشد

من که باور کردم