خوش به حال آسمون كه هر وقت دلش بگيره بي بهونه مي باره... به كسي توجه نمي كنه، از كسي خجالت نمي كشه، مي باره و مي باره و... اينقدر مي باره تا  آبي شه،‌آفتابي شه..!!

کاش...

کاش مي شد مثل آسمون بود...

كاش مي شد وقتي دلت گرفت، اونقدر بباري تا بالاخره آفتابي شي؛ بعدش هم انگار نه انگار كه بارشی بوده؛‌انگار نه انگار كه غمي بوده؛ همه چيز فراموشت بشه... !!

كاش مي شد...

تقصیر تو نبود
خودم نخواستم چراغ قدیمی خاطره ها ،
خاموش شود...
خودم شعرهای شبانه ی اشک را ،
فراموش نکردم...
خودم کنار آرزوی آمدنت اُردو زدم...
حالا نه گریه های من ، دِینی بر گردن تو دارند ،
نه تو چیزی بدهکار دلتنگی این همه ترانه ای.  
خودم خواستم که مثل زنبوری زرد ،
بال هایم در کشاکش شهدها خسته شوند و
عسل هایم صبحانه ی کسانی باشد که هرگز ندیدمشان
تنها آرزوی ساده ام این بود که
در سفره ی صبحانه ی تو هم ، عسل باشد

که هرازگاهی کنار برگ های کتابم بنشینی و
بعد از قرائت باران ها ، زیر لب بگویی:
" بخیر ! ــ یادت نگهبان گریان خاطره های خاموش  "
ــ همین جمله ــ 
برای بند زدن شیشه ی شکسته ی این دل بی درمان 
کافی بود
هنوز هم که هنوز است ، از دیدن تو ،
در خیابان خیس خواب هایم شاد می شوم
هنوز هم جای قدم های تو بر چشم ترانه هاست
هنوز هم همنشین نام و امضای منی 
دیگر تنها دلخوشی ام ،
همین هوای سرودن است 
همین شکفتن شعله ، همین تبلور بغض
به خدا هنوز هم 
 از دیدن تو در پس پرده های باران بی امان ،
… شاد می شوم

 *****

بچه بودم تو نبودي شبا زود خوابم مي برد
دل كوچيكم فقط غصه بازي رو مي خورد

بچه بودم چه قدر صاف و رون مي خنديدم
خوبيش اين بود  از کسي حرف بدي نمي شنيدم

بچه بودم همه هم مثل خودم بچه بودن
نرم و ساده مثل شنهاي کنار ساحل بودن

 
بچه بودم خبر از تو خبر از دروغ نبود

فکر و خيالم پريشون نبود

 
بچه بودم همه چي درست مي شد ، سخت نبود
هيچكي اندازه ي من اونروزا خوشبخت نبود

بچه بودم كسي بي خود منو اذيت نمي كرد
مثل تو ميون بازيا خيانت نمي كرد

بچه بودم عالمي بود آخه عاشق نبودم
از دست چشماي تو ، تو حسرت دق نبودم

بچه بودم دلمو هنوز كسي نبرده بود
هنوزم خدا اونو دست خودم سپرده بود

بچه بودم كسي مثل تو باهام بد نمي شد
بي توجه از كنار رؤياهام رد نمي شد

چقدر اتاق کوچکم

با داشتن درهای قفل و پرده های کلفت نا امن است...چقدر هراسانم امشب در پناهگاه امن همیشگی...

دیوارها  سرد تر از همیشه، مانع از عبور کوچکترین صداها هم نمی شوند...باد سرد زمستانی از شیشه های دو جداره ی پنجره به صورتم حمله می کند...

من در کنار تمام ان کسانی که < زندگی > می ناممشان ، از همیشه غریبه ترم...

و به خدای خودم از همیشه محتاج تر.....

دوستای خوبم از اینکه تو این مدت بهم سر میزدین ممنونم...این وبلاگو نمیبندمش چون میدونم بازم میام    خدا نگهدارتون...