دلتنگم و باز گمان نكن كه دليل ديگري بايد بيابم براي دلتنگي‌هاي گاه و بي‌گاهم...تو نزدیکترین دلیلی...

يادته يه روزي بهم گفتی

هر وقت خواستي گريه کني برو زيرِ بارون

که نکنه نامردي اشک هاتو ببينه و بهت بخنده ...

گفتم اگه بارون نيومد چي؟؟

گفتي اگه چشم هاي قشنگ تو بباره آسمون گريه ش ميگيره ...

گفتم يه خواهش دارم ؛ وقتي آسمونِ چشام خواست بباره تنهام نزار ...

گفتي به چَشم ...

....

 حالا امروز من دارم گريه ميکنم اما آسمون نمي باره ...

و تو هم اون دور دورا ايستادي و داري بهم مي خندي ...

 

با تو ام اي سهراب ،
اي به پاکي چون آب ، يادته گفتي بهم ،تا شقايق زنده است ،زندگي بايد کرد...
نيستي سهراب که ببيني که شقايق هم مرد ، ديگه با چي  کسي رو دلخوش کرد؟
يادته گفتي بهم ،اومدي سراغ من،نرم و آهسته بيا ،که مبادا ترکي برداره چيني نازک تنهايي تو،اومدم آهسته نرمتر از يک پر قو...
خسته از دوري راه ،خسته و چشم به راه...
يادته گفتي بهم عاشقي يعني دچار، فکر کنم شدم دچار،
تو خودت گفتي چه تنهاست ماهي اگه دچار دريا باشه،آره تنها باشه ،ياره غم ها ...
يادته مي گفتي گاه گاهي قفسي مي سازم ،مي فروشم به شما ، تا به آواز شقايق که در آن زنداني ست ،دل تنهايي تان تازه شود،
ديگه حتي اون شقايق که اسير قفسه سهراب ...
ساحل يه نفسه،نيست که تازگي بره اين دل تنهايي من ،
پس کجاست اون قفس شقايقت؟
منو با خودت ببر به قايقت...
راست مي گفتي کاش مردم دانه هاي دلشان پيدا بود آره...
کاشکي دلشون شيدا بود...من به دنبال يه چيز بهترينم سهراب،
تو خودت گفتي بهم ،
بهترين چيز رسيدن به نگاهيست که از حادثه عشق تر است..!