| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
سکوتم را به باران هديه کردم تمام زندگی را گريه کردم نبودی در فراق شانه هايت به هر خاکی رسيدم تكيه کردم...
به حرمت آن شاخه ی گل سرخ که لای دفتر ترانه هايم خشک شد ! به حرمت قدمهايي که با هم در آن کوچه ی هميشگی زديم ! به حرمت همه ي خاطراتي كه با هم داشتيم! نه... ! تو حتی به التماس هايم هم اعتنا نکردی... ! قصه به پايان رسيد و من همچنان در خيال چشمان سياه تو ام که ساده فريبم داد ! قصه به پايان رسيد و من هنوز بی عشق تو از تمام رويا ها دلگيرم...
همه ی عمر دير مي فهميم..تو لحظه ها و دقيقه های اخر....وقتی عمر همه چيز داره تموم مي شه... مثل وقت هايي که ... زندگی تو لحظه های از دست دادن شيرين ميشه... يه لحظه افتاب تو هوای سرد غنيمت ميشه... خدا تو موقع سختيها تنها پناهت میشه... يه قطره نور توی دريای تاريكي واست همه ی دنيا ميشه... يه عزيز وقتی که از دست رفت برات همه کس ميشه... هيچ کس مطمئن نيست که فردا رومی بينه يا نه. امروز تمام چيزها و ادمهای دور و برت رو خوب ببين زندگی خيلي طولانی نيست... |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و پنجم بهمن 1386ساعت 0:25 توسط یاسمن |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
اين روزا عشق آدما مثل عروسك بازيه
آخر قصه ها همش حرف خداحافظيه ديگه كسي تو كوچه ها شعرو غزل نمي خونه نگاه هيچكي تا ابد به قاب در نمي مونه اين روزا رسم آدما رفتن و برنگشتنه ساده ترين كار همه از همديگه گذشتنه اين روزا كار عاشقا گريه و چشم به راهيه جرم و گناه همشون گناه بي گناهيه اين روزا عشق و عاطفه فقط مال تو قصه هاست تو اين هجوم بي كسي پروانه بودن اشتباست... |
|
RSS
|
